MEDIA

New Dutch Photography 2017

GUP presenteert het New Dutch Photography Talent book voor 2017. De publicatie verschijnt voor het zesde opeenvolgende jaar en laat de 100 meest veelbelovende nieuwe fotografie talenten van Nederland zien.

Most Talented European Photograper 2016 - 2017
Dodho presenteert het Most Talented European Photograper voor 2016/17. De publicatie verschijnt voor het vijfde opeenvolgende jaar en laat de 25 meest veelbelovende nieuwe fotografie talenten van Europa zien.

  |        
  |        

Exposure @ newdawn.nl

Januari 2016

New Dawn is een platform voor hedendaagse Nederlandse fotografie dat inspireert en informeert over beeldcultuur in het algemeen en fotografie in het bijzonder. Het online platform en de diverse social media (Instagram, Facebook en Twitter) staan bol van hoogwaardige en conceptuele fotografie. New Dawn signaleert trends, geeft talenten een podium, informeert over exposities, recenseert fotoboeken en presenteert portfolio’s. De nadruk ligt op werk van (jonge) talentvolle Nederlandse fotografen, waarvan niet eerder vertoond werk gepubliceerd wordt. New Dawn ziet dat fotografie blijft groeien. Naast muziek en mode zijn fotografie en beeldcultuur niet meer weg te denken uit de populaire jongerencultuur. New Dawn duidt kwaliteit, legt ontwikkelingen bloot en betrekt en informeert geïnteresseerden op alle voornoemde gebieden.

New Dawn is een initiatief van de makers achter GUP Magazine, en een uitgave van xpublishers.

http://bit.ly/1UyrMhr


  |        

Interview magazine 'Fotografie'
2015

Elizabeth Koning
“De foto’s zijn een spiegel van mijn jeugd”


Fotografe Elizabeth Koning (48) had geen makkelijke start van haar kunstcarrière. Tot haar grote frustratie werd haar werk steeds vergeleken met dat van andere fotografen. Inmiddels voelt ze zich de lachende derde, met exposities in musea, een ontoombare stroom opdrachten en bekende Nederlanders als Marc-Marie Huijbregts en Antoine Bodar voor haar lens. “Natuurlijk is er nog venijn, maar dat is overal. Je moet vooral je eigen ding blijven doen.”


Het zijn bijna porseleinen gezichtjes die je aankijken vanaf het plexiglas in het atelier van Elizabeth Koning. Vooral de ogen van haar jonge modellen vallen op, ze zijn doordringend en glazig. De beelden doen sereen en mistig aan en er is geen glimlach te bespeuren. “Lachen is een kunstje. Het wordt je van kleins af aan al aangeleerd dat je voor de foto een gezicht moet trekken waarbij anderen zich prettig voelen,” legt Koning uit. “Ik ben totaal geen pleaser. Daarom kies ik expres niet de meest flatteuze momenten, maar de meest pure. Je wordt vaak pas door omstandigheden aan het lachen gemaakt. Als je tot jezelf komt ben je vaak in een serieuzere houding. Ik probeer dat gevoel over te laten komen in mijn fotografie, dat brengt bij mij veel meer teweeg.” In Konings werkatelier hangen vooral portretten van kinderen, haar favoriete onderwerp. Al staan er ook steeds vaker volwassenen voor haar camera. “Ik vind het ontzettend leuk om kinderen om mij heen te hebben. Ze zijn vaak makkelijker in de omgang dan volwassenen,” lacht ze. Dan serieuzer: “Het werk voelt voor mij als een spiegel van mijn eigen jeugd. Er zit veel melancholiek in. Ik voel me ook vaak nog een kind, net als veel andere mensen denk ik. Ik vind het pure van kinderen zo mooi, je mag in die periode nog zijn wie je wilt zijn. Een prachtige tijd.” Toch zijn haar modelletjes niet altijd aardig, vertelt ze. “Ze zijn ook ontzettend eerlijk. Als ze iets niet mooi vinden, dan hoor je dat meteen. Best hard, maar ook enorm verfrissend.”
De fotografe is constant op zoek naar interessante gezichten met een aparte uitstraling. “Soms loop ik in de supermarkt en dan zie ik ineens een enorm fotogeniek gezicht. Dan móet ik daar iets mee. Het zijn vaak niet de meest mooie, maar wel de meest intrigerende mensen. Ik zoek vooral modellen die iets eigens uitstralen en vermijd daarbij een door de massa uitgeroepen beauty queen en het schoonheidsideaal dat hierbij komt kijken. Dat vind ik enorm saai en clean.” Dit zoeken naar modellen is een voortzetting van het werk dat Koning hiervoor deed. Ze woonde en werkte al op jonge leeftijd in Milaan, onder meer als booker bij een modellenbureau en als P.A. van de hoofdredacteur van een modeblad. Ook werkte ze er even als mannequin, al voelde dat naar eigen zeggen altijd alsof ze “aan de verkeerde kant van de camera stond.” Koning heeft veel liever de touwtjes in handen. “Als model ben je heel afhankelijk van wat de fotograaf wil. Ik trek graag mijn eigen plan.” In Milaan ontwikkelde ze haar gevoel voor esthetiek en ontdekte ze haar liefde voor beeld en compositie. Na vijftien jaar wilde Koning iets anders en keerde ze terug naar Nederland, waar ze steeds meer ging experimenteren met fotografie. Haar dochter Ottavia werd het onderwerp van haar foto’s en de positieve reacties stroomden binnen. “Ik dacht: wie weet kan ik dit in opdracht doen. Durf ik die stap te nemen? Ja! Dat was heel spannend.”

Oer-Hollands lichtgebruik
“Zeventiende-eeuwse schilderkunst,” “Invloeden van Lux, Van Empel en Dijkstra,” “Een prachtig gebruik van symboliek:” het zijn allemaal reacties op het werk van Koning waar ze zelf maar weinig mee heeft, al voelt ze zich erdoor gevleid. “Het is grappig hoe bepaalde termen ineens blijven kleven aan je werk en steeds weer worden opgepikt door kunstcritici.” Dit terwijl de nuchtere Koning haar eigen werk vooral uitlegt met de woorden: “Gewoon, omdat ik het mooi vind. Daarom.” De boodschap is ondergeschikt aan het beeld. Toch is ook zij geïnspireerd door bepaalde stromingen en stijlen. Door haar liefde voor Italië, waar ze uiteindelijk vijftien jaar woonde, is ze bezield geraakt door de schilderkunst in het land en in het bijzonder door het maniërisme. Koning heeft een surrealistische stijl, waarbij bepaalde onderdelen in het beeld niet helemaal kloppen. Zo kan de schaduw op de verkeerde plek zitten, net als de horizon. Daarbij is haar lichtgebruik weer oer-Hollands. “Het is een gestileerde en ijdele manier van portretteren uit Italië, met tegelijkertijd de vrome Nederlandse portretstijl en bijbehorende landschappen,” legt ze uit.
De nuchtere benadering van haar werk betekent daarbij niet dat er weinig tijd wordt gestoken in het uitdenken en bewerken van de foto’s. “Het schieten van het beeld is nog maar het begin. Er gaan vooral uren, weken en soms zelfs maanden zitten in het bewerken van de foto. Het begint met het contact met de opdrachtgever. Dit samenspel is leuk en interessant; ik tast af wat voor mensen het zijn en probeer daar op in te spelen. Er is absoluut ruimte voor inspraak, maar ik zorg er wel voor dat ik het vanuit de gedachte van vrij werk doe. Klanten geven je ook de ruimte en het vertrouwen. Dat vind ik altijd heel bijzonder.” Als de kinderen de studio binnenwandelen vraagt Koning vaak of de ouders even ergens anders een kopje koffie willen gaan drinken. “Kinderen gedragen zich heel anders met hun ouders erbij. Zodra ik ze wegstuur verandert er iets. Het lijkt alsof kinderen zich altijd op hun gemak voelen bij mij. In het begin praat ik een beetje met ze, maar ik sta niet als een gek te zwaaien met rammelaars en snoep. Dat is ook niet nodig, ik heb een natuurlijke connectie met ze.”
Het doorpassen van de kleding en het poseren duurt vaak ongeveer twee uur. Best lang voor zulke jonge modellen? “Ik probeer het allemaal zo vlot mogelijk te doen, want het moet wel leuk blijven. Het doorpassen is natuurlijk vrij actief, dus dat scheelt. Met het dirigeren van de houding van de modellen ben ik best streng. Ze moeten van mij altijd netjes rechtop zitten. Vaak nemen ze dat ook heel serieus en vinden ze het leuk om te doen.” De mooiste foto’s worden volgens Koning gemaakt als de kinderen het nét zat beginnen te worden. “Dat is vaak een moment van overgave, waarop je ze ziet denken: nou, vooruit, doe dan maar. Het wennen en de verveling is vaak het meest interessant en oprecht. Daarom zijn vaak de eerste en de laatste foto’s het beste.”

Sfumato
Als het beeld is geschoten moet er nog veel gebeuren voor de foto af is. Vanachter haar computer is Koning lang bezig met bewerken. Ze bouwt het beeld laagje voor laagje op, “net als een kijkdoos,” legt ze uit. Eerst de wolken, het gras en de horizon en dan komt het model pas in beeld. Koning schiet het beeld voor de typisch Hollandse achtergrond apart van het portret dat ze maakt. Hiervoor gaat ze op zoek naar “dramatische wolken” en struint ze markten af naar interessante attributen zoals een opgezette vogel. En dan gaat ze puzzelen. “Het is niet zo dat ik onafgebroken zit te staren naar mijn computerscherm. Dat zou niet goed zijn, dan zou ik er gek van worden. Ik leg het werk vaak even weg en begin dan weer als ik in een inspiratieflow kom.” Ook hierbij kwam ze er door een artikel over haar werk achter dat ze gebruik maakt van een bestaande techniek: sfumato, ontwikkeld door Leonardo da Vinci, die zijn schilderijen opbouwde uit verschillende kleurlagen. “Terwijl ik dacht dat ik mijn eigen techniek had ontwikkeld,” lacht Koning.
Na uren bewerken vindt de fotografe het niet lastig om te bepalen wanneer het beeld klaar is. “Het is af als het af is. Dat merk ik gewoon. Al moet ik zeggen dat ik nog wel eens naar ouder werk kijk en denk: dat had ik nu anders gedaan. Maar dan ga ik er niet meer aan rommelen, dat is onderdeel van de ontwikkeling die je als fotograaf doormaakt. Die mag best zichtbaar zijn.” Als ze af zijn worden de foto’s gedrukt op plexiglas, en zonder een lijst gepresenteerd aan de klant. “Ik hou niet van een omkadering; een foto heeft lucht nodig, het moet open zijn. Een lijst zegt altijd iets. Een hele klassieke kan bijvoorbeeld veel gewicht geven aan een simpele foto. Mijn beeld heeft niets nodig, het spreekt voor zich.”

Doorzettingsvermogen
Gunnen. Daar gaat het om in de kunstwereld, aldus Koning. Zowel door de opdrachtgever als door kunstcritici en collega’s. En de fotografe weet maar al te goed dat het een harde wereld kan zijn. Waar de kinderlijke eerlijkheid van haar modellen nog verfrissend werkte, kwam de kritiek van de kunstwereld in het begin van haar carrière nog wel eens hard aan. “Mijn werk werd steeds vaker opgepikt en daarbij vergeleken met het werk van andere fotografen. Als ik bijvoorbeeld op een beurs hing met een portret met groene bladeren op de achtergrond, dan hoorde ik niets anders dan: ah, een Ruud van Empel!” Koning werd daarbij verweten dat ze Loretta Lux na zou doen, en ook de naam Rieneke Dijkstra viel geregeld. “Eerst dacht ik: het zal wel, ik ga lekker door. Toch is het heel dubbel, het is een enorme eer om te worden vergeleken met zulke grote namen, maar soms leek het nergens anders meer over te gaan. Dat is frustrerend als je een ambitieuze, startende fotografe bent die juist graag haar eigen stijl wil laten zien.” Waar het haar eerst flink dwars zat, is het tegenwoordig geen issue meer, aldus de fotografe. “Het was in het begin echt niet leuk en ik trok het me erg aan. Dat was heftig, maar tegelijkertijd geloofde ik in mijzelf en mijn doorzettingsvermogen heeft inmiddels vruchten afgeworpen. Daar ben ik heel trots op. Natuurlijk is er nog venijn, maar dat is overal. Mensen gunnen elkaar weinig. Je moet vooral je eigen ding blijven doen.”
Koning praat ook in termen van gunnen als het aankomt op haar klanten. Ze ziet de opdrachten nog steeds als een bijzondere toezegging. Opvallend, want ze is steeds succesvoller in Nederland. Haar werk hangt afwisselend in verscheidene musea, ze fotografeerde Marc-Marie Huybrechts voor zijn populaire theatershow Punt en de opdrachten blijven binnenstromen. Toch is het geen valse bescheidenheid, zegt ze. “Het blijft gewoon geweldig als iemand voor jouw werk kiest. Dat gevoel heeft denk ik ook te maken met mijn toch wat vervelende entree in de kunstwereld. Nu voelt het pas echt alsof het me gegund wordt. Mensen zien een Elizabeth Koning, geen slap aftreksel van ander werk. Eindelijk.”


KADER I
Naam: Elizabeth Koning
Leeftijd: 48
Stijl: surrealisme
Meest bekend van: portretkunst van kinderen
Waar heeft haar werk gehangen: Westfries Museum, Stedelijk Museum Zwolle, Museum Hilversum, Morren Galleries en Galerie Kijker.

KADER II
Het werk van Elizabeth Koning is gebundeld in het boek Italiaanse portretten met Hollandse wolkenluchten. Deze verzameling is dit jaar opgenomen in de Koninklijke Nationale Bibliotheek in Den Haag. De foto’s zijn nu onderdeel van de unieke collectie van het depot en van het Nederlands cultureel erfgoed. www.elizabethkoning.com


STREAMERS

“De mooiste foto’s worden gemaakt als de kinderen het nét zat worden”
Koning bouwt het beeld laagje voor laagje op, als een kijkdoos
“Ik hou niet van een omkadering; een foto heeft lucht nodig”
“Natuurlijk is er nog venijn, maar dat is overal”

  |        
  |        
  |        
  |        
  |        

mtc 2011

  |        
  |        

Bron: oog op Blaricum

  |        
  |        

Hei & Wei 2014

New Heading

New Heading

New Heading


using allyou.net